Ankhen
Er zijn 2 soorten Ankhen. Er is de Ankh met één been. Deze Ankh is een mooi sieraad, maar zonder verdere helende, of therapeutische werking. De 2-Ankh, de therapeutische Ankh, daarentegen kan de kracht van je ziel 25 maal versterken.

Uiterlijk
De Ankh ziet er uit als een mens de armen gespreid en de benen naast elkaar, waarbij het hoofd de vorm van een lus heeft (zie afbeelding onderaan).

Materiaal
Je kunt een tweebenige Ankh van elk materiaal maken, zoals hout of metaal. Voor optimale werking is messing echter het best geleidende materiaal (Mr. Ankhmania, de ziel van de Ankh, via een lezing van Malva Meditatie).

Gegoten en getrokken Ankh
De gegoten Ankh bestaat uit één stuk. Daardoor heeft een grote gegoten Ankh een hoorbare, voelbare en langdurige stemvorktrilling tussen de benen (zie de Therapeutische Ankh). Door het arbeidsintensieve maakproces is deze duurder dan een getrokken Ankh. De getrokken Ankh is gemaakt uit twee ronde messing of soms rood koperen staven. De ene staaf vormt de benen en de lus en de andere staaf de armen. Daarbij zijn de armen tussen de benen geklemd en aan elkaar gelast. Hierdoor zit er vaak een spanningsveld in het hart van deze Ankh en mist hij de essentiële stemvorktrilling van de gegoten Ankh

Geschiedenis
Bij zijn geboorte op Geza-4 kreeg de 2-benige Ankh, als kosmisch wezen met de naam Meester Ankhmania, één opdracht: "Ga heen en vermenigvuldig." Waarna Meester Ankhmania zijn reis door het Universum begon.
Bij elke planeet die hij aandeed had Meester Ankhmania maar één opdracht aan elk ander kosmisch wezen die hij een Ankh gaf: “Gebruik deze Ankh als een stemvork. Luister telkens wanneer de dag begint en de zon opkomt heel even naar de trilling van je Ankh, die trilling zal die dag licht, liefde en bewustzijn in je leven naar de oppervlakte halen en verruimen.” (Bron: Lezing Broeder André - KdV'027)

Reizend door het Universum kwam de 2-benige Ankh in ons zonnestelsel en op aarde terecht. Op deze laatste reis nam hij zijn zus de Kosmische Schijf mee. Meester Ankhmania zelf, was één van de hogepriesters van Atlantis. Helaas is er in Atlantis verkeerd met de Ankh om gegaan, wat mede oorzaak van de ondergang was. Om te voorkomen dat het latere Egypte hetzelfde lot trof, werd door de farao’s en hogepriesters het geheim van de tweebenige Ankh goed bewaard. Door de vele afbeeldingen leerde de bevolking alleen een 1-benige Ankh kennen, een Ankh zonder werking.

Aantrekkingskracht van een Ankh
Dit mooie kosmische instrument trekt je aan, of je hebt er helemaal niets mee. Maar wanneer de Ankh je aantrekt, ga je hem herkennen, waar en in wat voor vorm je hem ook tegenkomt. Het is net alsof hij je niet meer loslaat en blijft fascineren. Dat is ook niet ‘zo maar’!
Heel veel mensen - of liever gezegd zielen - zijn al in een eerder leven op aarde hetzij in Atlantis, hetzij in Egypte met die Ankh in aanraking geweest. Zij hebben de bijzondere werking van de Ankh in die perioden mogen ervaren, hebben er van geproefd en zijn het nooit meer vergeten!
Drie 2-benige gegoten messing Ankhen van Vayra
----------* Werk Ankh - een gegoten grote messing Ankh met
------------stemvorktrilling,
----------* Meeneem Ankh - een gegoten messing Ankh van kleiner
------------formaat, om overal bij de hand te hebben,
----------* Ankh - hanger - een gegoten messing sieraad, om aan een
------------kort kettinkje om je hals te dragen, met desalniettemin een
------------geheel eigen positieve werking.

Wat je er mee kunt
Door er eerst een zielenverbinding mee aan te gaan, geef je jouw Ankh bezieling en zal jouw zielentrilling door hem worden overgenomen en 25x versterkt. Daarna werkt hij als een zender/ontvanger naar de Kosmos (net als in het oude Egypte van de farao’s). Je communiceert met een Ankh met gedachtekracht, dus telepathisch. Je kunt er echter ook therapeutisch mee werken middels speciale Ankh behandelingen. Of hem tot slot als versterker (25x) van jouw zielenkracht gebruiken bij het toepassen van chakra-, aura-, kundalini- en meridiaan behandelingen. Dat kan bij jezelf of gericht op en bestemd voor anderen.
.
.